Kaczor-Kaczorowski Mikołaj s. Piotra (? ? ?). Ur. na Wołyniu. Nie
znana przynależność diecezjalna lub zakonna. Aresztowany 3.04.1935. W
październiku 1935 przebywał w łagrze Miedwieżja Gora (Miedwieżjegorsk), BBK, KFSSR z wyrokiem 5 lat. Wg listy A. Ponińskiego z marca 1937
przebywał tam nadal w tym czasie. W archidiec. mohylewskiej, łucko-żytomierskiej i tiraspolskiej brak było księdza o tym nazwisku. Źródła: [1:
syg. III/100, k. 179]; [262].
Kaiser Jakob (1893 1918 1921). Należał do
diec. tiraspolskiej i był
absolwentem seminarium duch. w Saratowie. Pracował w par. Marienberg (Bisiuk,
Kriestowskij) w gub. samarskiej, dek. Rownoje. W 1921 został w
Marienbergu zamordowany przez wojska bolsz. Do jego śmierci (rozstrzelanie)
mieli się przyczynić miejscowi "katolicy". Źródła: [15: 1918]; [38]; [67].
Kamiński Władysław (1863 1892 1950). Ur. 26.07. Należał do
archidiec. mohylewskiej i był absolwentem metropolitalnego seminarium duch. w
Petersburgu. W latach 1896-1898 był wikariuszem par. w Tobolsku, a nast. w
Krasnojarsku. Przez ok. dwadzieścia lat (1898-1917 i być może późn.) był
administratorem par. Czyta na Syberii, w której w 1917 było 5 tys. parafian
(dek. Irkuck). Został aresztowany i w latach 1924-1925 był więziony. 1.02.1925
dzięki wymianie więźniów przybył do Polski i w tym samym roku podjął pracę
w diec. lubelskiej. Przez ponad dwadzieścia lat był kapelanem w domu ss.
franciszkanek misjonarek w Łabuniach w dek. zamojskim. Zm. w Łabuniach
7.07.1950. Był kanonikiem honor. kapituły zamojskiej. Źródła: [14: 1896-1917,
1923-1932]; [65, s. 290]; [178: Rep. IIbk, k. 101].
Kapłonowski Emmanuel s. Franciszka (1872
1897 1937?). Należał do diec. kamienieckiej i był
absolwentem seminarium duch. w Żytomierzu. W
latach 1902-1910 pracował jako administrator par.
Łabuń w dek. Zasław. W 1914 przebywał w klasztorze
oo. Franciszkanów (Bernardynów) w Zasławiu bez
stanowiska. W 1918 był administratorem par. Stara Uszyca, a w 1922 par. Żwańczyk (4049 parafian),
gdzie został aresztowany w związku z konfiskatą-rabunkiem liturgicznych przedmiotów kośc. Był
dwukrotnie aresztowany i uwolniony po odbyciu wyznaczonej kary. W 1924
miał pod opieką 3 parafie: Stara Uszyca, Sokólce i Zamiechów. W 1931 został
skazany na 3 lata łagrów w północnej Syberii. 19.03.1932 znajdował się w jednym z Ł/P UCHTPIECZŁagu. 11.03 nast. r. został zwolniony z łagru. Prawdopodobnie zm. na zesłaniu w Kotłasie. Źródła: [23: 1902-1918]; [32:
syg. A.12.P/4; syg. A.12.P/6]; [57: 1922, nr 9, s. 132]; [88: 1937, nr 6, s. 93]; [162: s. 441]; [262].
Kappes Alois s. Mikołaja (1886 1910 1937).
Należał do diec. tiraspolskiej i był absolwentem
seminarium duch. w Saratowie. W latach 1910-1914
był proboszczem par. Marienberg na Powołżu w gub. samarskiej, dek. Rownoje, a późn. (1914-1922)
proboszczem par. Marienfeld (Nowaja Awiłowa). Od
początku 1924 pracował na stanowisku administratora
par. w Josephstal n. Wołgą, a nast. (1928) par. w Kamyszynie w dek.
saratowskim. Aresztowany 14.07.1930, był więziony na Butyrkach w Moskwie, gdzie
sądzony był w procesie kilkunastu księży niem. z Powołża w związku z
powołaniem tam do życia w 1917 KZN. Zarzucono mu m.in. następujące
przestępstwa: a) W celu organizowania kontrrewolucyjnej działalności w ZSSR
nawiązał osobiste kontakty z papieżem i nacjonalistyczno-religijnymi
niemieckimi organizacjami "Caritas" i "Fürsorge" i w związku z tym dwukrotnie
odwiedzał Rzym i Niemcy, gdzie otrzymał osobiste dyrektywy od papieża i
kierownictwa tych organizacji, wskazówki i pieniądze dla prowadzenia
kontrrewolucyjnej działalności w ZSSR; b) Kierował, wspólnie z
Baumtrogiem,
stworzoną razem z nim kontrrewolucyjną organizacją księży, dając im
praktyczne wskazówki co do prowadzenia kontrrewolucyjnej i szpiegowskiej
działalności; uczestniczył nielegalnie w naradach księży zwoływanych wspólnie
z Baumtrogiem; c) Osobiście prowadził szpiegowską działalność, zbierając
informacje po linii ekonomicznej, politycznej i wojskowej, a wiadomości te
przekazywał pracownikowi ambasady niemieckiej, Metzgerowi; d) Osobiście
uczestniczył w działalności band politycznych, operujących na Powołżu w latach
1917-1920; brał aktywny udział w przygotowywaniu ruchów powstańczych i
kontrrewolucyjnych, masowych wystąpień kolonistów niemieckich na Powołżu
w końcu 1929 r. i na początku 1930; e) Ukrywając się przed władzą sowiecką
w celu ucieczki za granicę, wykorzystywał fałszywe dokumenty na cudze
nazwisko. Popełnił tym samym przestępstwa przewidziane w art. 58-2, 58-4,
58-6 i 72 KK RSFSR. Do wszystkich zarzucanych mu przestępstw Kappes się
przyznał [262 CAFSBRFNP]. Wg akt śledczych dwukrotnie, w 1922 i 1924,
przekraczał granicę i nielegalnie przebywał w Niemczech i Ameryce, gdzie
zbierał pieniądze na pomoc dla głodującej ludności niem. w Rosji oraz
odwiedzał Watykan. Oskarżony był także o zamiar nielegalnego przejścia
granicy do Polski. 20.04.1931, na podstawie ww. art. 58-2, 58-4, 58-6 i art. 72
KK RSFSR został skazany na karę śmierci z zamianą na 10 lat łagrów, licząc
od daty 14.07.1930. Aresztowany w łagrze na Sołówkach, został 10.10.1937
skazany na karę śmierci i 1.11.1937 rozstrzelany. Źródła: [7: syg. 2ER 112];
[15: 1917-1919]; [67]; [88: 1931, nr 24, s. 303]; [262 CAFSBRFNP].
Kapusta Piotr Bernard s. Józefa (1891 1917 1937). Ur. 14.03 we wsi
Zaleszczyno, pow. oświejski w gub. witebskiej. Należał do archidiec.
mohylewskiej i był absolwentem metropolitalnego seminarium duch. w Petersburgu. W 1919 został mianowany administratorem par. Rosica w dek.
Dryssa-Siebież na Białorusi, gdzie było wówczas ponad 8 tys. wiernych.
Pracował tam jeszcze w połowie lat dwudziestych. Został stamtąd wyrzucony
przez GPU. Odprawiał także nabożeństwa w Witebsku. Aresztowany w
Mozyrzu w 1931 za nieuiszczanie podatków (wymierzanych w wysokości
niemożliwej do zapłacenia), 23.08.1931 otrzymał wyrok 10 lat łagru na Wyspach Sołowieckich na podstawie oskarżenia z art. 58-6 i 58-11 KK RSFSR o
rzekomą działalność kontrrew. i szpiegostwo. W latach 1930-1931 był stróżem
w kołchozie w osiedlu Kreml na Sołówkach. Przebywał tam w 1932. Wg listy
A. Ponińskiego z marca 1937 nadal przebywał w łagrze na Wyspach Sołowieckich. Został tam aresztowany, 14.10.1937 skazany przez trojkę UNKWD
obw. leningradzkiego na karę śmierci i 1.11.1937 rozstrzelany w łagrze na
Sołówkach. Źródła: [1: syg. III/100, k. 179]; [5: syg. 11049, k. 20-21]; [14:
1917, 1923-1932]; [102]; [152]; [243]; [262]; [284]; [309].
Karawajew Kuźmin Demetriusz (? ? ?). Rosjanin, kapłan
obrz. wsch.,
aresztowany na początku lat dwudziestych i wydalony z granic Rosji sow.
Nazwisko nie znane. Wymienia je jedynie ks. Donat Nowicki (zob. biogram).
Źródła: [219: Mosca e Solovski (!), s. 1].
Karczewski Józef (1864 1888 1931). Należał
do diec. łucko-żytomierskiej i był absolwentem
seminarium duch. w Żytomierzu. W 1894 administrował par. Żwańczyk w dek.
Uszyca. W 1918 był
administratorem par. św. Jana Chrzciciela w Zasławiu
(2047 parafian; druga parafia w Zasławiu liczyła
wówczas 4843 wiernych). W 1920 był również
tymczasowo administratorem par. Chodorków w dek. Skwira. Prześladowany przez władze
bolsz., na
początku lat dwudziestych opuścił ZSSR i podjął pracę
w diec. łuckiej. W latach 1923-1925 był rektorem pojezuickiego kościoła we
Włodzimierzu Wołyńskim (zabranego przez władze carskie, przekazanego
prawosławnym i odzyskanego w 1921) oraz katechetą. Przez ostatnie cztery lata
życia (1927-1931) był proboszczem par. Jałowicze w dek. łuckim. Zm. w
Jałowiczach 24.05.1931. Źródła: [23: 1894, 1917, 1920-1932].
Kardasiewicz Stanisław (1888 1911 ?). Należał do
diec. tiraspolskiej
i był absolwentem seminarium duch. w Saratowie. W latach 1912-1927 był
administratorem, a nast. proboszczem par. Rostow n. Donem. Został tam
aresztowany w czerwcu 1927 i był przez kilka miesięcy więziony w ścisłej
izolacji. Ojcu, który przyjechał zobaczyć się z nim, GPU nie udzieliło zgody na
widzenie w więzieniu. W latach 1931-1932 i zapewne późn. przebywał w
więzieniu, w łagrze lub na zesłaniu. Dalsze losy nie znane. W schematyzmach
archidiec. mohylewskiej wymieniany pod nazwiskiem Kordasiewicz. Radca
Poselstwa Pol. w Moskwie, Adam Zieleziński, w liście do MSZ pisał, że ks.
Kardasiewicz znany był ze swego przychylnego stosunku do Polaków jeszcze w
czasie, gdy kolonia polska (do rewolucji rosyjskiej) była w Rostowie n. Donem
bardzo liczna [3: syg. 70, k. 312]. Źródła: [3: syg. 70, k. 312]; [6:
syg. 126, k. 32]; [14: 1928-1932]; [15: 1915]; [80: 1927, nr 20, s. 290]; [84].
Karoweć Makary Michajłowicz OSBM (1873 1898 1944). Ur. 14.11
w Przemysłowie pow. Sokal. 17.06.1891 wstąpił do zakonu bazylianów, gdzie
po ukończeniu studiów teologicznych 28.08.1898 otrzymał święcenia kapł. Był
jednym z kilku księży obrz. wsch., którzy w latach dwudziestych, a częściowo
i trzydziestych, pracowali na Ukrainie jako duszpasterze Polaków i innych
katolików obrz. łac. (niekiedy wsch.) W latach 1924-1929 był administratorem
par. Ozarzyńce (w 1918 liczyła 1452 parafian) w dek. Jampol i par. Mohylew
Podolski (1449 parafian). Pismo naczelnika przygranicznego okręgowego
oddziału GPU, Lipskiego, z 13.01.1930 do sekretarza okręgowanego komitetu
partyjnego, Karpowa, donoszące o wydaleniu ks. Karowecia za kordon,
określało go jako jednego z aktywniejszych księży [288]. Wydalony został
24.11.1929 z Mohylewa Podolskiego. Przedtem nękany był przez GPU. Polskie
MSZ w liście do prymasa z 28.12.1930 informowało, że ks. Karoweć musiał
opuścić ZSSR jako obywatel pol. Według innych informacji był obywatelem
austriackim (pochodził z b. zaboru austriackiego). Do czasu aresztowania i
wydalenia przez 10 lat pracował w różnych parafiach na Podolu. Nazwisko
mylnie wymieniane w różnych wersjach: Karowić, Karowieć, Korowicz. W
latach trzydziestych przebywał w Polsce i pisywał do wydawanego przez księży
jezuitów w Krakowie (w latach 1933-1939) dwumiesięcznika "Oriens" na
tematy dotyczące Kościoła obrz. wsch. (por. 1933, z. 3; 1937, z. 1). Zm. w
Bratysławie na Słowacji 21.04.1944. Źródła: [1: syg. III/28, k. 41;
syg. III/100, k. 35]; [3: syg. 71, k. 340-341]; [32: syg. A.12.P/6]; [162, s. 442]; [253: 1965,
nr 64]; [288: d. 338, k. 29 oraz d. 559, k. 16].
Karpiński Józef s. Stanisława (1888 1913
1937). Ur. we wsi Starożebry w gub. płockiej w Polsce. Należał do diec. łucko-żytomierskiej i był absolwentem seminarium duch. w Żytomierzu. W 1914 był
wikariuszem i katechetą w par. Starokonstantynów
(Stary Konstantynów), która w 1918 liczyła 5418
wiernych. W 1920 administrował tymczasowo par.
Butowce w dek. starokonstantynowskim (1480
parafian). W tym samym roku udał się do Polski z
wycofującą się spod Kijowa armią pol., lecz na
polecenie ordynariusza diec. łucko-żytomierskiej, bpa Ignacego Dub-Dubowskiego, nielegalnie przekroczył granicę i wrócił do
Starokonstantynowa.
W r. nast. został przeniesiony do par. Machnówka, dek. Berdyczów (w 1918
liczyła 7931 wiernych), w której pracował przez 9 lat. Do chwili aresztowania
26.10.1930 był także duszpasterzem w okolicznych parafiach, pozbawionych
opieki rel. Podczas śledztwa postawiono mu długą listę zarzutów. Został
oskarżony o to, że był członkiem kontrrewolucyjnej organizacji, do której wchodziła grupa księży i polskiej inteligencji; utrzymywał jawną kwaterę dla agentów
II Oddziału armii polskiej Lachowicza [?]; na początku 1921 przeprowadzał
wśród Polaków zajadłą, antysowiecką agitację, skierowaną przeciwko władzy
sowieckiej. W tym celu wykorzystywał kazania, w których mówił o upadku ducha
patriotyzmu polskiego, zachęcał do nieposyłania dzieci do szkół sowieckich,
niewstępowania do kolektywów, grożąc za to anatemami. W rezultacie tych
działań w wioskach jego parafii zakorzeniły się głęboko te idee, umocniły się
kółka różańcowe i tercjary, a także rozeszły się pogłoski o bliskim wybuchu
wojny i upadku władzy sowieckiej. Pod jego wpływem duża liczba młodzieży
polskiej, przy jego pomocy, nielegalnie zbiegła do Polski [262]. Na podstawie
oskarżenia z art. 54-6 i 54-10 KK USSR został 12.05.1930 skazany przez OSO
GPU na 10 lat łagrów na Wyspach Sołowieckich. Przez pewien czas przebywał
w politizolatorze w Jarosławlu n. Wołgą w grupie 30 księży pol. z Ukrainy.
Przebywając tam prosił za pośrednictwem PCK w Moskwie o pozwolenie na
korespondencję ze swoją gospodynią z Machnówki, które otrzymał. Odmowną
odpowiedź otrzymał natomiast na prośbę o pozwolenie na korespondencję ze
swoją siostrą zamieszkałą w Polsce, w Lublinie przy ul. Lubartowskiej 27. W
łagrze na Sołówkach znalazł się październiku 1930. W styczniu 1934 przebywał
w łagrze Kiem', Murmanskaja Żeleznaja Doroga. A. Poniński podaje, że na początku 1937 znajdował się w łagrze na Sołówkach. Bezskutecznie starał się o
wciągnięcie go na listę wymiany więźniów z Polską. 9.10.1937 skazany na karę
śmierci (protokół trojki NKWD nr 83) i 3.11.1937 rozstrzelany w łagrze na
Sołówkach. Źródła: [1: syg. III/100, k. 179]; [7: syg. 2ER 135]; [14: 1931-1932]; [23:1920, 1923]; [27]; [32:
syg. A.12.P/6]; [34]; [68]; [80: 1931, nr 23,
s. 286]; [88: 1931, nr 48, s. 764]; [162, s. 441, 460]; [235, z. 8]; [262]; [264];
[283].
Karowić (Karowieć) Makary zob. Karoweć Makary
Karpińskij Siergiej Grigor'jewicz (? 1929 ?). Przed I wojną świat. był
w kat. seminarium duch. w Petersburgu, którego nie ukończył. Aresztowany w
1923 w związku ze sprawą katolików narodowości ros. jako członek nielegalnej
organizacji antysowieckiej [284]. Dn. 19.05.1924 skazany na 10 lat łagru na
Sołówkach. Do grudnia 1925 pracował tam w tartaku. 5.09.1928 otrzymał
potajemnie z rąk przebywającego wówczas w łagrze sołowieckim bpa Bolesława
Sloskansa (zob. biogram) święcenia diakonatu, a dwa dni późn., 7.09, święcenia
kapł. Od stycznia 1928 przebywał w łagrze na wyspie Anzer, Komandirowka
Troickaja, SŁON. W lipcu 1932 został tam aresztowany razem z grupą 30
innych księży kat. W 1937 miał przebywać ponoć w wewn. więzieniu w łagrze.
Dalsze losy nie znane. Aresztowani wówczas na Sołówkach księża zostali tam
nast. rozstrzelani. Źródła: [262]; [282]; [284].
Karpowicz Paweł s. Ksawerego (1868 1893
?). Należał do archidiec. mohylewskiej i był absolwentem metropolitalnego seminarium duch. w Petersburgu. W latach 1894-1899 był wikariuszem par.
Imienia NMP w Mińsku (katedra). Późn. kolejno
pracował jako administrator par. Faszczówka (w 1917
liczyła 3200 wiernych) w dek. mohylewskim
(1900-1902) i par. Czereja (2158 wiernych) w dek.
Sienno (1903- -1904). W latach 1906-1927 był proboszczem i dziekanem w par. Lepel (w 1917 liczyła
2976 parafian). Wywierał duży wpływ na miejscowe społeczeństwo. W czasie
walk z bolszewikami w latach 1918-1920 uratował życie kilku miejscowym
komunistom, skazanym na śmierć przez pol. dowództwo wojsk. za kolaborację
z bolszewikami, prosząc na kolanach o darowanie im życia. Zapewne z tej racji
po aresztowaniu 5.04.1927 (aresztowany został potajemnie w domu i na dłuższy
czas słuch o nim zaginął) nie został przez władze sow. skazany na łagry, lecz
na zesłanie do Wiatki (Kirow), niezdrowej klimatycznie. Przebywał tam cztery
lata. 9.01.1931 przebywał jeszcze w Wiatce, był chory na gruźlicę. Po odbyciu
wyroku, gdy całkowicie utracił zdrowie, pozwolono mu wrócić na Białoruś i
osiąść na wsi koło Mohylewa. Był trzecim z kolei aresztowanym wikariuszem
gen. administratora apost. w Mohylewie, bpa Bolesława Sloskansa. Nie znane
jest miejsce jego śmierci i pochówku. Źródła: [6: syg. 126, k. 32]; [3:
syg. 71, k. 141]; [14: 1894- -1917, 1923-1932]; [130]; [262].
Kasperowicz Feliks s. Bronisława (1895 1920 1950). Ur. 18.05. Należał
do archidiec. mohylewskiej. W latach 1914-1918 studiował w seminarium duch.
w Petersburgu. Po jego likwidacji ukończył studia w seminarium w
Nowogródku, gdzie czasowo umieścił je ordynariusz diec. mińskiej, bp
Zygmunt Łoziński. Udał się do Rosji sow. i w latach 1922-1923 był
administratorem par. Kojdanów (1917 liczyła 10 tys. wiernych). W 1922 był
aresztowany w związku z konfiskatami w kościołach. W latach późn. pracował
w różnych parafiach na Białorusi, m.in. w Borysowie i Mińsku. W spisie księży
archidiec. mohylewskiej z 1925, pracujących lub więzionych w tym czasie w ZSSR, brak jego nazwiska. Sprawozdanie Konsulatu Gen. RP w Mińsku z marca
1930 wymienia go jako prawdopodobnie aresztowanego w Chojnikach k. Mozyrza. 27.09.1933 skazany został na 10 lat łagrów. W lipcu 1934 przebywał
w KARŁagu, a we wrześniu 1936 w UCHTPIECZŁagu. W lutym nast. r.
znajdował się w Czibju. Kniaź-Pohost. Na liście A. Ponińskiego z marca 1937
wymieniony jest jako więzień łagru w Karagandzie. W 1941 przebywał w łagrze
Workuta-Wom Komi ASSR. Z tego samego okresu pochodzi informacja
przekazana przez współwięźniów, Polaków deportowanych do ZSSR od jesieni
1939 i więzionych w łagrach, że przebywał w łagrze Workuta Stroj-Ussa. Późn.
przebywał na zesłaniu w miejscowości Bułajewo k.
Omska na Syberii. Zm. tam w 1950. Źródła: [1: syg.
III/100, k. 179]; [5: syg. 11049, k. 20]; [14: 1917, s.
140]; [31]; [32: syg. A.7. 682/1]; [165: 1922-1923];
[168, s. 435]; [197]; [313].
Kasprzykowski Stanisław s. Stanisława (1883
1909 po sierpniu 1937). Ur. w Szumbarze na
Wołyniu. Należał do diec. kamienieckiej i był absolwentem seminarium duch. w Żytomierzu. W 1910 był
wikariuszem w kościele katedralnym w Łucku, a od 1913 administratorem par.
Jampol. W latach 1917-1924, i zapewne późn., pracował jako administrator par.
Czerniejowce (Czerniowce Podolskie; liczyła wówczas 7010 wiernych) w dek.
Jampol. Przed rewolucją bolsz. i po wybuchu I wojny świat. odznaczył się na
polu oświaty i działalności społ. W tym ostatnim okresie miał założyć 15
szkółek pol. i utrzymywać je własnym staraniem. W anonimowym opracowaniu
z 1924 na temat sytuacji Kościoła kat. na Ukrainie, sporządzonym dla pol.
MSZ, zawarta jest opinia, że razem z kilkoma innymi księżmi miał zamiar
wkrótce wyjechać do Polski, co nie nastąpiło. Aresztowany został 28.01.1930
i wysłany do więzienia w Kijowie, gdzie w grupowym procesie na podstawie
art. 54-10 KK USSR został skazany na 7 lat łagrów na Sołówkach. Osadzony
w politizolatorze w Jarosławlu n. Wołgą w grupie 30 księży pol. z Ukrainy.
Przebywał tam do 1933. Wysłany na Sołówki pomimo nadwerężonego zdrowia
i skierowany do robót przy wyrębie lasów. Przebywał tam jeszcze w
październiku 1934. We wrześniu 1936 zesłany został do miejscowości
Mcensk-Karaczajewo koło miasta Orioł. Wg listy A. Ponińskiego z marca 1937
przebywał tam nadal. W liście do delegatury PCK w Moskwie z marca 1937
pisał m.in. o bezskutecznych wysiłkach znalezienia pracy na zesłaniu:
Zwracałem się już do 18 różnych instytucji i wszędzie odmowa i odmowa.
Ciężko mi napisać takie zdanie: proszę jeszcze o pomoc; ale jestem zmuszony
[262 PKK, f. 8406, op. 2]. Mieszkał wówczas pod adresem: Rosławl-Zapadnyj
Obłastnoj, ul. Gornaja 12. W piśmie Wydziału Konsularnego Ambasady RP w
Moskwie do MSZ z 28.08.1938 jest wymieniony wśród niedawno
aresztowanych. Prawdopodobnie aresztowany został na zesłaniu w sierpniu
1937. Dalsze losy nie znane. Źródła: [1: syg. III/100, k. 127 i 180]; [7:
syg. 2ER
135]; [9: t. IV, cz. 26, Korespondencja, s. 66]; [23: 1910-1918]; [32: syg.
A.12.P/5; syg. A.44.115/1]; [37: 22.09.1934]; [78, s. 34]; [80: 1934, nr 40, s.
632]; [162, s. 442]; [235, z. 8]; [262]; [262 PKK, f.
8406, op. 2].
Kaszczyc Adolf s. Kajetana (1888 1914 po
1936). Ur. we wsi Koziany k. Oszmiany na Wileńszczyźnie w rodzinie chłopskiej. Należał do
diec.
łucko-żytomierskiej i był absolwentem seminarium
duch. w Żytomierzu. W 1917 i późn. pracował jako
administrator par. Klewań w dek. Równe. W latach
1920-1924 był najpierw tymczasowo, a nast. na stałe
administratorem par. Różyn w dek. Skwira. Na początku 1927 pracował na
terenie diec. żytomierskiej w par. Białogródka w dek. Zasław (w 1918 liczyła
6188 wiernych). Został tam aresztowany i skazany na trzy miesiące robót
przymusowych za trwonienie wspólnotowego majątku i pieniędzy [217] gminy
rel., która go zatrudniała. Ponownie aresztowany, jak się zdaje, w 1931, gdyż
11 grudnia tr. była rozpatrywana jego sprawa śledcza Nr 202 przez niejakiego
Suchanowa, upoważnionego przez jampolską pograniczną jednostkę GPU. O
jego aresztowaniu donosiło kancelarii prymasa Polski pismo MSZ z 9.03.1932.
Skierowany został do więzienia GPU w Berdyczowie. Akt oskarżenia zarzucał
mu tym razem, że przeprowadzał systematycznie agitację kontrrewolucyjną
przeciw władzy socjalistycznej wśród obywateli polskiej narodowości,
wykorzystując uczucia religijne; przygotowywał się do przejścia za granicę...
[217]. Skierowanie do Berdyczowa kończyło się poleceniem: Oskarżenie ks.
Kaszczyca skierować do rozpatrzenia trojki przy kolegium GPU USSR z
wnioskiem o zastosowanie dla oskarżonego socjalnego zabezpieczenia -
zamknięcia w ITŁ na 8 lat [217]. Na początku 1932 został zaocznie skazany w
trybie administracyjnym przez trojkę przy Kolegium GPU USSR w
Berdyczowie na 8 lat łagrów. Dalsze losy nie znane. Z akt osobowych, do
których wpisano rehabilitację w 1990, wynika, że po odbyciu kary na miejsce
zamieszkania nie wrócił. Istnieją nie potwierdzone informacje, podane przez
niektóre pisma pol. w kraju, o jego aresztowaniu w Orszy na Białorusi w 1937.
Wobec wyroku, jaki otrzymał, wydaje się to mało prawdopodobne. Niekiedy
wymieniany pod zmienionym nazwiskiem A. K. Kaszyc lub A. K. Kaszica.
Źródła: [1: syg. III/100]; [8: 18.09.1937]; [9: AH, t. IV, cz. 26, s. 43, 44]; [23:
1918-1923]; [32: syg. A.12.P/6]; [68]; [88: 1937, nr 39, s. 619]; [162, s. 441,
460]; [217].
Kaszica Adolf zob. Kaszczyc Adolf
Kaszyc Adolf zob. Kaszczyc Adolf
Kayzer Jakob zob. Kaiser Jakob
Kaziunas Paweł (1877 1901 ?). Należał do
archidiec. mohylewskiej i
był absolwentem metropolitalnego seminarium duch. w Petersburgu. W latach
1904-1909 pracował jako wikariusz i zastępca proboszcza par. Tomsk na
Syberii, a późn. (1909-1910) proboszcz par. Ufa w Rosji europejskiej (w 1917
liczyła 3000 parafian). W latach 1911-1914 był administratorem par. Kołpino
dek. Petersburg (w 1917 liczyła 1620 wiernych). W latach 1914- -1920
pozostawał na stanowisku administratora par. Zahacie w dek. Lepel na
Białorusi. W połowie lat dwudziestych (1924-1925 i zapewne późn.) administrował także par. Sieliszcze i par. Zaskórki w tym samym dek. W 1928 został
aresztowany jako administrator par. Czausy w dek. czeryko-czausowskim, był
sądzony za rzekome chuligaństwo oraz czyny niemoralne i skazany na 2
miesiące domu poprawczego. Wychodzące w Mińsku komunistyczne pismo w
języku pol., "Orka", donosiło 14.12.1929 (nr 96) w pełnym różnych insynuacji
artykule, dyskredytującym go moralnie pod każdym względem, że w maju 1929
ks. Kaziunas został ponownie aresztowany i był sądzony za chuligaństwo,
pijaństwo oraz napastowanie i gwałcenie kobiet ("Orka", jw.). Skazany został
wówczas na 8 miesięcy domu poprawczego. Lista 13 księży pracujących na
Białorusi na samym początku 1934, sporządzona dla MSZ przez Konsulat Gen.
RP w Mińsku 22.02.1933, wymienia ks. Kaziunasa jako proboszcza par. Czausy.
Dalsze losy nie znane. Źródła: [1: syg. III/28, k. 47]; [5: syg. 6699, k. 28;
syg.
6701, k. 20]; [14: 1904-1917, 1923-1932]; [32: syg. A.12/P.22/1]; [33].
Kazokiewicz zob. Kozakiewicz Józef
